Roots

Tijdens St.Patricksday vertelt menigeen over zijn of haar eigen Irish connection. Dit gaat soms 10 generaties terug. Als je in gesprek raakt over Nederland kan diezelfde persoon ineens ook daar nog een gennetje meegepakt hebben. Men is zich vaak bewust van historie en afkomst. Uit interesse? Uit trots? Of misschien door de behoefte om het gebrek aan historie van de "non-native americans" op Amerikaanse bodem te compenseren? Een antwoord hebben we niet.

Echter, soms hoor je ook een heel andere interpretatie van "roots". Zeker in rural Georgia, niet te vertalen als Wilde Westen maar als aanduiding van alles buiten Atlanta of een van de andere grotere steden, is men qua roots gebonden aan dat ene dorpje, waar je altijd naar terug wil. Ik sprak een voormalige US Marinier die na 20 jaar missies in Irak, Eastern Europa (net na de val vd muur), Caribian (war on drugs) nu definitief neergestreken is in zo'n dorpje, waar de familie van zijn vrouw al generaties lang woont. Hij zegt: na 20 jaar ben ik thuis.

Gisteren hebben we Toscaans getafeld met een Amerikaanse Noor met achternaam Rodriquez en zuidamerikaans uiterlijk, een Zweed die al 13 jaar in Amerika woont, maar voor de ouderschapsverlof regeling wel terug zou willen naar Zweden, Susan uit LA die per ongeluk in Atlanta terecht kwam, Nina die vers uit Zweden komt en wacht op haar Greencard. Welcome to America & Globalization.